RABİYEM RABİYEM, TATLI KURABİYEM

Güneyde bir şehirden yakındaki sahil kasabalarına gitmek üzere dolmuşla yola çıkmıştık. Ağustos'un eyyam-ı bahur sıcağında çalışmayan klima yüzünden açılmış pencerelerden içeriye toz toprak savrulan küçük otobüsü, sarı metal çerçeveli, yeşil camlı gözlüğünü bıçkınca kaldırıp indirerek içeriyi gözleyen esmer, otuzlu yaşlarında bir şoför kullanıyordu. İçeriye dolan toz toprağın yanı sıra indi bindi yapan yolculardan yayılan çeşitli kokular, nemli sıcakta ekşi ter kokusuyla karışıyor, içerisi dayanılmaz bir hal alıyordu.

Kolunu açık pencereden dışarıya atmış vaziyette otobüsü süren şoför, cızırdayan radyoyu sonuna kadar açmış türkü dinliyor, mecburiyetli olarak yolculara da dinletiyordu. İlk defa duyduğum türkü çok eğlenceliydi:

Bahçelerde iğdeler

Yiyemedim doy dooo

İki sözü bir edip

Diyemedim loy looo

Rabiyem, Rabiyem

Tatlı kurabiyem

Rabiyem, Rabiyem

Nereye gideeem

Gözlerimde uyku var

Ayamadım loy looo

Yüreğimde yare var

Saramadım loy looo

Rabiyem, Rabiyem

Tatlı kurabiyem

Nasıl eğleneeem

Dizi dizi turnalar

Soramadım loy looo

Çok aradım yarimi

Bulamadım loy looo

Rabiyem, Rabiyem

Sen benim kurabi...

Arka sıralarda, oyalı başörtüsünü yüzüne doğru iyice çektirmiş, cama yapışmış vaziyette pencereden dışarıya bakmakta olan kadının yanında oturan çatık bakışlı, esmer, zayıf adam yerinden kalkarak koltuk başlarına tutuna tutuna öne doğru yürüdü. Şoför, köşeli gözlüğünün üstünden bakarak ve az yavaşlayarak:

"- İnecen mi abim?" diyordu ki abisi olanca gücüyle şoförün kafasına okkalı bir yumruk attı:

"- Ulan it, neyden sebep bu türküyü çığırttırıyon? Türküynen laf mı gönderiyon? Üç saattir aynadan benim karıyı kestiğini görmüyom mu? Rabiye kurabiyen he. Çok aradın, bulamadın öle mi? Buracıkta gebertirim seni lan namıssız."

Tekrar vuracaktı ki yolcular zapt etti ve neyse ki şoför de, savrulan otobüsü toparlayabildi.

Adamın cama yapışmış olan karısının adı Rabiya'ymış.

İndim ve bir muhteşem yolculuk daha bitti...

Dinlemek isteyen için:

Rabiyem