AH O KONKENCİ TEYZELER

Haftada bir gelen temizlikçiye daha iki gün olduğundan antreden salona kadar yerler yiyip içilmiş, kıvrılıp atılmış kebap poşetleri, ayran kaplarıyla doluydu. Kocası temizlik fırçaları imalatçısı ama kendisi temizlik yapmaktan hiç nasibini almamış kuru Ayben teyze giyinmiş kuşanmış, rujunu sürmüş, çıtçıtlı portföy çantası kolunun altında, koltuğun kenarına ilişmiş, hazır vaziyette son dakikada eksik kalan konken karelerine çağrılmayı bekliyordu. Gözü telefonda, çaldığı an, çağrıldığı saniye koşacaktı.

Kuru lafı sadece soyadındaki kuruluktan ileri geliyordu yoksa kendisi bayağı da gürbüzce bir hanfendiydi. Kuru Ayben teyzem konken bağımlısı olduğu kadar ilaç bağımlısıydı da. Sıkıldıkça ne olduğuna bakmaksızın ağzına bir hap atar, yok başım ağrıdı, aaa şurama sancı girdi, oy elim, kolum, öf midem... ağrısı, bahanesi hiç bitmezdi. Velakin yanındaki haplar sürekli tükendiğinden gittiği yerden de isterdi. Ne olduğunun bir önemi yoktu, vitaminden doğum kontrol hapına, o anda orada ne bulunup verildiyse içer, şikayetleri bir anda kesilirdi.

Oyunda kazandığını gören olmamıştır sanırım. Ama şevki hiç azalmazdı, her gittiğinde çok şanslı hissettiğini, kazanma sırasının kendinde olduğunu söyler, bugün benim günüm diyerek masaya oturduktan biraz sonra uyuklamaya başlar, sadece oyunla değil, adeta dünyayla irtibatı kesilir ve tabi kaybetmesi de kaçınılmaz olurdu.

Halleri vakitleri iyiydi ama kocası geç saatlere kadar çalışırdı, çocukları yoktu. Kadınlar gününe gitmektense konken partilerini tercih eden diğer kadınlar gibi Ayben teyze de lafçılık etmekten, laf dinlemekten sıkılırdı. Onların sosyalleşmesi de bu partilerdi. En azından savunmaları bu şekildeydi. Ama bilirdi, kimse mecbur kalmadıkça onu çağırmazdı. O son dakika kare yedeğiydi ama hep sevinçle giderdi, hep hevesli, hep mutlu, hep kaybeden...

Ah o konkenci teyzeler...