PAN'IN ÖYKÜSÜ

Yok, mitolojideki sevilen mi korkulan mı olduğu belli olmayan, "panik" kelimesinin kaynağı; kırların, çobanların tanrısı Pan'dan bahsetmiyorum.

Bu, harika bir yiyecek olan "pan"ın hikayesi...

Öykümüz epey eskiye dayanır. Taa çocukken Toros'lardaki yaylada her yaz sonuna doğru, büyük büyük büyüklerimizin Yörük yardımcılarıyla birlikte meyveleri sebzeleri, otları bitkileri çeşitli işlemlerden geçirip kışa hazırlamalarını hayranlık ve merakla izlerdim. Elmalar, armutlar, incirler kurutulur, kızılcıkla vişnenin şurubu çıkarılır, üzümle dutun cevizli pestili, bandırması, muskası, sucuğu hazırlanır, ayvanın, şeftalinin, geç kirazın, bağda bulunan her meyvenin ezmesi, marmelatı, reçeli yapılırdı. Bir taraftan da naneler, kekikler, reyhanlar, ıhlamurlar, adaçayları, bamyalar, biberler, patlıcanlar kurutulur, erişteler, tarhanalar dökülürdü. Bu uğraşılar bir tür yaz sonu şenliğiydi benim için.

Pan, ev halkı için hazırlanan özel bir yiyecekti. Pestile benzerdi ama farklıydı. Özellikle yaşlılar ve çocuklar düşünülerek şeker katmadan yumuşak hazırlanırdı. Meyve püre haline getirilip güneşte baharatlarla dinlendirilir, kıvamını bulunca da örtülere serilip biraz kurutulurdu. Lezzeti, kokusu, yumuşaklığı bütün yıl kalırdı. Harika bir doğal yiyecek olarak hem ev halkı tüketir, hem de eşe dosta götürülürdü. O zamanlar bayram ikramlığını hazır almak ayıp sayıldığından lezzet dolu cevizli panlar nefis bayram ikramlığı olurdu. O zamanlar bir zamanlardı...

Kuşaktan kuşağa ailemizde tüketilen panın öyküsünü paylaşmak istedim. Meyveyle baharatın muhteşem birlikteliği olan pan, faydalı, pratik ve giderek yaygınlaşan fonksiyonel gıda tanımına uygun, sağlıklı bir gıdadır. Birkaç lokmada hem meyve hem tatlı ihtiyacını karşılar. Taşınması kolay, yemesi kolay, kaprissiz bir yiyecektir; evde, okulda, işte, ofiste, sporda, gezide, yolda... her yere uyar. Eşe dosta da güzel gider, fazlasıyla denenmiştir.

Siz de denemek isterseniz yazın bize, tarif gönderebiliriz.

Sağlıkla, sevgiyle, iyilikle kalın...