BAK AMA LÜTFEN GÖR...

Bir tespitim de şu ki; yıllardır aynı sokakta oturup defalarca aynı yollardan yürümüş insanlara oralardan tarifli bir adres sorsanız çoğunluk cevap veremiyor. Ve siz sonunda aradığınız yeri bulduğunuzda da belki sizden fazla şaşırıyor "Aaa, burada böyle bir şey mi varmış?"

Gündelik hayatın ceberrut cebelleşmeleri içinde bir de maddi kısıtlar onu etrafına bakmaz, baktığını görmez hale getirmiş, kanıksamış, geçip gittiği yerler tekdüze bir dekora dönüşmüş. Bakmaktan vaz geçmiş, merakını, ilgisini yitirmiş, isteksizleşmiş.

Yaşam koşulları insanları bu kadar ezmemeli. Sıkıntıları aşmaya uğraşır, zorluklarla boğuşurken bunlara rağmen yine de yaşadığını hatırlatacak, umut verecek, belki bir an güçlü, azıcık mutlu hissettirecek bir şeyler lazım insana, hem de çok lazım! Ama onları da bakmadan göremeyiz ki...

Yol üstündeki o hep aynı görünen binalar, balkon, pencere, kapı önü saksılarda kurumaya yüz tutmuş kadifeler, sardunyalar, apartman altlarındaki küçük dükkanlar, gelip geçeni yansıtan camekanları, el boyaması solgun tabelalar, esnaf çayı, simit kokusu, caddenin gürültüsü, hareket halindeki şehir, kalabalıklar, bulutlar, illa ki vardır kuşlar, kediler... bunlar bulunduğunuz yerdeki yaşam kesitinizin o andaki bileşenleri.

Baksanız belki ufacık bir hoşluk, güzel bir işaret, bir ışık fark edersiniz, anlık bir keyif, bir umut... ya da öylece geçip gidersiniz. Unutmayın, iyi bir günle kötü bir gün arasındaki tek fark sizin psikolojinizdir. Onu iyi tutmaya çalışın, yoksa her yer hep aynı...